ՀԱՎԱՏՈՒՄ ԵՄ ՔԵԶ, ԶԻՆՎՈՐ

Զինվորի հայացքում խաղաղություն էր, սեր ու ծովի ջրի պարզության պես կարոտ: Նրա ձեռքին գրիչ էր, դիմացը` պատռված ու ծխախոտի մոխրից այրված մի փոքր թուղթ:

Նրա դողացող ձեռքերը կարծես ուզում էին գրել մտքին եկած ամեն ինչ, սակայն ինչ-որ բան խանգարում էր:

Զգում էր, որ պատերից այն կողմ աշխարհը սպասում է իրեն…

Հիշեց սիրած աղջկա` սիրով լի աչքերը, հրաժեշտի վերջին վայրկյաններն ու հանդիպման միակ վայրը` արևի կաթիլներով ողողված պուրակը …

Հիշեց շշուկով ասված առաջին սիրո խոստովանությունը…

Լսելով հոգու մեղմագին երգը` հուզմունքով նայեց գետնին, կռանալով հավաքեց աշնան վերջին տերևներն ու նվիրեց աղջկան:

Երկուսն էլ թույլ ժպտացին …

Տղայի հայացքում այրվել էր սերը, իսկ մտքում ` խաղաղությունը:

Նրանք վախենում էին, որ իրենց ` սիրով օծված նոր հեքիաթը շուտով կավարտվի…

Իրականության ստվերներն ու տագնապները հետապնդում էին նրան ու փշրում բոլոր երազներն ու ցանկությունները …

… Շպրտելով գրիչը` կանգնեց, մոտեցավ դռանը, բացեց այն և հստակ քայլերով դուրս եկավ:

Այդ օրը տարբերվեց մյուսներից:

Երկար նստեց գետակի ափին, աղոթեց և դանդաղ քայլերով վերադարձավ իր փայտե տնակը (դա լքված տնակ էր):

Նա եկավ նստեց կիսակոտրված աթոռակին, վերցրեց գետնից գրիչն ու սկսեց նկարել իր հին տունն ու բակի ծաղկած բալենին:

Հիմա այլևս չկա այդ տունը, չկա բալենին…

Կարոտով լի հայացքով նայեց նկարին, ինչ-որ բան գրեց ու ծալելով այն` դրեց ծոցագրպանը:

Կրակոցները նրան իրականություն վերադարձրին:

Մեռնող օրվա հետ մարմրում էին հիշողություններն ու երազները:

Տղան հաստատուն քայլերով դուրս եկավ տնակից և գնաց այս անգամ խրամատ` ընկերների մոտ:

Օրն ավարտվեց կրակոցով…

Թշնամու անսպասելի հարվածից երկինքն արտասվեց …

Իսկ այն տնակում` սեղանին, ընկերները գտան նրա վերջին նամակը. ” Ես հավատում եմ քեզ, զինվո’ր… Դու կկարողանաս հաղթել թշնամուն, որովհետև դու սերում ես դյուցազուն Հայկից: Դու նրա նման քաջ ես ու հսկա… ես վստահում եմ քեզ մեր հայրենիքը: “

Նա համոզված էր, որ իր ընկերները կկարողանան հաղթահարել բոլոր դժվարությունները, և այդպես էլ եղավ:

Անցել է 20 տարի :

Մենք բարձրանում ենք բլուրն ի վեր, որտեղ տնակն էր:

Քայլում ենք ու պատռում մշուշե պատը:

Շուրջը լռություն է, իսկ մեր ձեռքերում փողփողում է սրբացած եռագույնը:

Մուշեղ Հովսեփյան