Ես
17.11.2011 at 5:12 pm Leave a comment
Նայում եմ հայելուն`
ես եմ…
Բայց ես էլ այն չեմ, ինչ տեսնում եմ այնտեղ:
Էլ չկա իմ քաղաքը…
Այն դարձել է քարերով լի մի տոպրակ,
որը կարող է ամեն պահ պոկվել,
թողնել դատարկություն,
թողնել ինձ մենակ
ու ասել, որ ես էլ չկամ:
Entry filed under: Անձնական. Tags: Մուշեղ Հովսեփյան, բանաստեղծություն, ես, լռություն, հայելի, քաղաք.
Trackback this post | Subscribe to the comments via RSS Feed