***
Դաշտում ծաղկած բալենու պես`
Նուրբ քնքշությամբ ժպտացիր,
Դարձար արև, դարձար շող
Ու շողդ տվիր ինձ…
Սիրտս վերցրեց, սիրտս բացվեց
Շողդ շողաց ինձ:
Տիկնիկի օրագրից
Ու էլ չկան երազներ, որ կտանեն ինձ հին աշխարհ…
Գորշ ու լքված այս գիշերը կլուսացնեն ինձ համար…
Ետ բերեք իմ հին օրը` բացված անտես հեքիաթներով,
Հիացումով, երգով, խաղով…
13.01.2012
ՀԱՎԱՏՈՒՄ ԵՄ ՔԵԶ, ԶԻՆՎՈՐ
Զինվորի հայացքում խաղաղություն էր, սեր ու ծովի ջրի պարզության պես կարոտ: Նրա ձեռքին գրիչ էր, դիմացը` պատռված ու ծխախոտի մոխրից այրված մի փոքր թուղթ:
Նրա դողացող ձեռքերը կարծես ուզում էին գրել մտքին եկած ամեն ինչ, սակայն ինչ-որ բան խանգարում էր:
Զգում էր, որ պատերից այն կողմ աշխարհը սպասում է իրեն…
Հիշեց սիրած աղջկա` սիրով լի աչքերը, հրաժեշտի վերջին վայրկյաններն ու հանդիպման միակ վայրը` արևի կաթիլներով ողողված պուրակը …
Հիշեց շշուկով ասված առաջին սիրո խոստովանությունը…
Լսելով հոգու մեղմագին երգը` հուզմունքով նայեց գետնին, կռանալով հավաքեց աշնան վերջին տերևներն ու նվիրեց աղջկան:
Երկուսն էլ թույլ ժպտացին …
Տղայի հայացքում այրվել էր սերը, իսկ մտքում ` խաղաղությունը:
Նրանք վախենում էին, որ իրենց ` սիրով օծված նոր հեքիաթը շուտով կավարտվի…
Իրականության ստվերներն ու տագնապները հետապնդում էին նրան ու փշրում բոլոր երազներն ու ցանկությունները …
… Շպրտելով գրիչը` կանգնեց, մոտեցավ դռանը, բացեց այն և հստակ քայլերով դուրս եկավ:
Այդ օրը տարբերվեց մյուսներից:
Երկար նստեց գետակի ափին, աղոթեց և դանդաղ քայլերով վերադարձավ իր փայտե տնակը (դա լքված տնակ էր):
Նա եկավ նստեց կիսակոտրված աթոռակին, վերցրեց գետնից գրիչն ու սկսեց նկարել իր հին տունն ու բակի ծաղկած բալենին:
Հիմա այլևս չկա այդ տունը, չկա բալենին…
Կարոտով լի հայացքով նայեց նկարին, ինչ-որ բան գրեց ու ծալելով այն` դրեց ծոցագրպանը:
Կրակոցները նրան իրականություն վերադարձրին:
Մեռնող օրվա հետ մարմրում էին հիշողություններն ու երազները:
Տղան հաստատուն քայլերով դուրս եկավ տնակից և գնաց այս անգամ խրամատ` ընկերների մոտ:
Օրն ավարտվեց կրակոցով…
Թշնամու անսպասելի հարվածից երկինքն արտասվեց …
Իսկ այն տնակում` սեղանին, ընկերները գտան նրա վերջին նամակը. ” Ես հավատում եմ քեզ, զինվո’ր… Դու կկարողանաս հաղթել թշնամուն, որովհետև դու սերում ես դյուցազուն Հայկից: Դու նրա նման քաջ ես ու հսկա… ես վստահում եմ քեզ մեր հայրենիքը: “
Նա համոզված էր, որ իր ընկերները կկարողանան հաղթահարել բոլոր դժվարությունները, և այդպես էլ եղավ:
Անցել է 20 տարի :
Մենք բարձրանում ենք բլուրն ի վեր, որտեղ տնակն էր:
Քայլում ենք ու պատռում մշուշե պատը:
Շուրջը լռություն է, իսկ մեր ձեռքերում փողփողում է սրբացած եռագույնը:
Մուշեղ Հովսեփյան
Անվերնագիր լռություն
Անկողնուն նստած` լուռ, խորհրդավոր
կարդում էր ցածրաձայն ու թերթում…
…թերթում էջերը,
կարոտի աչքերով նայում թերթերին
ու, փակելով աչքերը, քնում,
գցում ձեռնափայտը,
լռում դառնացած,
Պատմություն
Անցավ երազի պես ու կորավ մշուշում:
Հավերժական սիրով սիրեց , ծածկեց խնամքով անհայտ ստվերներն ու լռեց…
Կարոտով անցավ ճամփաները բոլոր ու այրվեց` մոխրացավ…
Ու քամին տարավ նրան…
Ու դարձրեց կանաչ դաշտերի արևը անմար:
Պատուհանիս մոտ
Մասրենին խաղաղ,
պատուհանիս տակ լռում էր ինձ պես:
Կանաչ թփերով երգում էր օրոր
ու նվիրում հավերժական հեքիաթ մի սիրո մասին,
որ դարձավ ինձ համար մեկ դար:
Ես
Նայում եմ հայելուն`
ես եմ…
Բայց ես էլ այն չեմ, ինչ տեսնում եմ այնտեղ:
Էլ չկա իմ քաղաքը…
Այն դարձել է քարերով լի մի տոպրակ,
որը կարող է ամեն պահ պոկվել,
թողնել դատարկություն,
թողնել ինձ մենակ
ու ասել, որ ես էլ չկամ:
Արարատին
Նկարը` Արթուր Մարտիրոսյան
Ինձ համար օտար`
ուրիշի հայացքում ,
փայլում է Արարատը`
ծխու՛մ :
Գրկում է անվերջ հավերժի ճամփան,
ու թաքցնում անէացող մի ցավ:
Այրում է հորիզոնը ` այրվում…
Խոնարհվում դեպի Նա`
լռում …
Աչքերումս
Մոմե լռություն ու քարե անհայտ ստվերներ…
այրվում են, այրվում ու հանգչում …
մենակ ես` դիմացդ ճամփաներ…
թափառում ես ու գտնում …
գտնում լուսե մի շող
շոյում ես ու գրկում …
Արցունքի մեջ լողում
կորցնում գտածդ ու լռում…
լռում խորհրդավոր
ու փարվում գարնան երազների մեջ…
քնում`
լուռ ու խորհրդավոր:
Գարնանը…
Մշուշում կատարյալ ու լուսե ստվեր…
Անհոգ, քարացած ու օտար երջանկություն …
Դու դեռ կաս …
Ես լուռ սպասում եմ քեզ…
